Ik deel dit niet om aandacht voor mezelf te vragen.
Ik ben van nature een einzelgänger.
Ik heb genoeg aan mijn eigen gezelschap en belevingswereld, al vanaf zo lang ik me kan herinneren.
Ik deel het om aandacht te geven aan ieder die zich anders, onbegrepen of misschien ook wel eenzaam of alleen voelt.
Die intens voelt en die intensiteit nog niet of onvoldoende kan reguleren.
Die de omgeving overweldigend vindt.
Die niet meer mee kan in het huidige systeem, of dat misschien nooit heeft gekund.
Die door omstandigheden angstig of radeloos is, zich machteloos voelt of uit het veld geslagen.
Die vastloopt of worstelt, op fysiek, psychisch, energetisch, financieel, relationeel, emotioneel of materieel gebied.
Die misschien niet langer wil leven.
Die zichzelf verliest onder de druk om te moeten presteren.
Die zich verdooft met middelen.
Die zichzelf op wilskracht door het leven trekt tot het niet langer gaat.
Die zichzelf verwaarloost omdat het voelt alsof er niets is om voor te leven.
Die altijd voor anderen klaarstaat en zichzelf daarbij verlaat.
Die lijdt onder het harteloze gedrag van anderen, van machthebbers of instanties.
Die zich nog niet kan bevrijden van wat zich in het verre verleden heeft voorgedaan, waardoor oude pijn telkens wordt getriggerd en onbedoeld wordt doorgegeven.
Mij is regelmatig verweten dat ik te gemakkelijk voorbijga aan wat er speelt in mensenlevens. Dat ik het ga duiden, de ander wil laten kijken naar de kansen en mogelijkheden die het biedt, en wil laten zien welk potentieel eronder schuilt dat tot bloei wil komen. “Je doet of je alles weet, je plaatst jezelf boven anderen, je stelt je op als een moeder Theresa.”
Die verwijten deden me lange tijd dichtklappen en inkrimpen.
Waardoor mijn innerlijke vlammetje dimde en op waakstand kwam te staan.
Soms wist ik zelf niet meer wat ik hier te doen had, en had ik het prima gevonden als het zou ophouden. Maar zo liep het niet, en altijd vond ik weer het vertrouwen en de lichtpuntjes op mijn weg.
2e helft ’24 kwam ik uit de waakstand.
Nu, in ’26, brandt die volop en laat ik hem door niks of niemand meer uitblazen.
Ik heb hier wat te doen.
Jij hebt hier wat te doen.
Wij samen hebben wat te doen.
Wij samen kunnen de transitie mogelijk maken naar een hoger niveau van bestaan. We don’t have to settle for less.
Daarvoor hebben we eerst de basis op orde te krijgen.
De basis, dat zijn we zelf.
Alles wat we hebben doorgemaakt, heeft ons gevormd en voorbereid op wat nog gaat komen. We zijn bewustzijn, in aardse en onstoffelijke vorm.
We helpen elkaar, we trekken elkaar omhoog.
Over en door alle levens heen.
Ieder vanuit zijn of haar positie en plek in tijd en ruimte.
Dat gebeurt vanzelf, doordat het bewustzijn zich in ons verruimt, we daar steeds meer ruimte aan geven en durven mee te bewegen op de natuurlijke stroom van het leven. Niet vanuit wil of ego, maar vanuit bewuste overgave.
