Vorig jaar voelde ik nog de nodige angst in mijn lijf.
Dit jaar sta ik veel relaxter op mijn ski’s.
In 2025 begon ik op mijn 50ste met skiën. Voor mijn jongens, toen 8 en 10 jaar oud. Mijn ouders gingen vroeger zonder ons skiën. Dat heb ik altijd jammer gevonden. Dat wilde ik anders doen.
Dat is een rode draad in mijn leven. Ik doe het graag anders. En ik ben een laatbloeier.
Mijn werkzame leven krijgt nu pas echt vleugels, omdat de basis klopt.
De eerste 29 jaar leefde ik voornamelijk vanuit mijn hoofd. Daarna volgde ik tien jaar lang mijn hart en liet ik mijn hoofd nauwelijks meedoen. Ik zweefde als het ware.
Toen ik weer landde, in een nieuwe relatie en op een nieuwe plek, begon kort daarna het moederschap. In die jaren was ik zoekend en uit balans.
Vorig jaar ben ik die balans bewust gaan herstellen.
Nu, in 2026, voel ik dat mijn basis op orde is.
Mijn hart leidt.
Mijn hoofd dient.
Mijn lijf en mijn handen voeren uit.
Door ze harmonieus te laten samenwerken, voel ik me sterk verankerd in mijn ware kern. Vanuit dat punt in mezelf is alles mogelijk.
En bouw ik aan iets moois. Iets waarin ik zoveel mogelijk anderen mee omhoog wil trekken.
