Vraagt Eva Jinek aan Antoinette Rijpma – de Jong. Ze doelt op de pesters uit haar jeugd, op wie ze nu als het ware revanche heeft genomen met haar gouden plak op de 1500 meter.
Het is een uitspraak die Antoinette zelf niet in de mond neemt. Voor haar is het een afgesloten hoofdstuk. Het heeft haar gevormd. Haar drive is in die periode ontstaan, dat wordt duidelijk in het gesprek.
Als je het mij vraagt, moeten we met dit soort makkelijk scorende oneliners stoppen. Op tv én thuis aan de keukentafel. Natuurlijk is het waardevol om terug te blikken en te erkennen wat er is gebeurd. Maar gedane zaken nemen geen keer.
In haar geval heeft zij haar ervaringen omgebogen naar ongekende kracht, toegenomen zelfliefde en innerlijke wijsheid. Ze is een voorbeeld geworden voor jonge mensen die zich in een vergelijkbare situatie bevinden. Ze heeft er zelfs een stichting voor opgericht.
Ik zie bij Antoinette vooral licht, openheid en bewustzijn. Door haar vroegere pesters, en daarmee impliciet ook huidige pesters, weg te zetten als hufters, wordt er toch een donker sausje overheen gegoten.
Zo ontstaat onbewust een frame van wij zijn goed en jullie zijn fout. Mensen gaan een kant kiezen. Precies dat is wat we zouden moeten doorbreken, we moeten er bovenuit zien te stijgen.
Hufters zijn ook gewoon mensen. Mensen die onvolwassen gedrag laten zien. Dat doen we allemaal. Erken dat eens. Niemand is feilloos, nu niet en nooit geweest.
Gedrag heeft een oorsprong. Soms in onze jeugd, soms nog verder terug in het systeem waaruit we voortkomen.
Door mensen met onbegrepen gedrag in een hoek te drukken en te labelen als fout, reageren we zelf óók onvolwassen. Daarmee houden we precies het mechanisme in stand waar we juist zo graag vanaf willen.
Onvolwassenheid vraagt om ruimer bewustzijn. Om empathie. Om wijsheid en mildheid. En als dat niet lukt, is het misschien wijzer om eerst bij jezelf te onderzoeken waarom je zo vasthoudt aan het verleden. Wat levert het je op? Wat houdt het in stand? En is het misschien tijd om daar afscheid van te nemen?
Dan zetten we werkelijk een stap vooruit. Ook mensen die zich onvolwassen, onbegrepen gedragen hebben potentie en recht op een gouden randje in het leven. Maar daar moeten we ruimte voor maken. Eerst en vooral door zelf bewuster te worden. Zo plaveien we de weg voor hen om zich gezien, gehoord en meer begrepen te voelen, en van daaruit bewustere keuzes te maken.
