Simone Kuiter

Het ligt in mijn aard om oog te hebben voor het grotere geheel: de onderlinge verbanden door alle tijden en levens heen, wat er in de onderstroom speelt en wat van oorsprong in de bovenstroom tot bloei wil komen. 

Vanuit deze natuurlijke gave, die ik sinds mijn wake-up call op 14 september 2003 heb ontwikkeld, zijn een visie en de door mij opgerichte sociale onderneming Magic of Being (MOB) ontstaan.

Beide zijn niet van mij. Ze zijn door mij heen ontstaan en dienen een hoger doel. Op die bewuste nazomerdag werd ik als het ware even opgetild en mocht ik een glimp opvangen van de gelukkige, vreedzame en vrije wereld waar we, al is dat nu misschien moeilijk te geloven, met, voor en door elkaar naartoe bewegen.

In onze collectieve beweging omhoog nemen we continu, bedoeld en onbedoeld, wisselende rollen en verantwoordelijkheden op ons, waardoor we uiteindelijk toegroeien naar dé plek en positie in tijd en ruimte die ons van nature op het lijf is geschreven en waarmee we maximaal bijdragen aan de transitie.

Gedreven door mijn indertijd ontwaakte passie voor zelfrealisatie heb ik, afwisselend bewust en onbewust, meebewogen met wat, binnen het kader dat ik hiervoor beschrijf, door mij tot expressie wil komen.

Mijn eigen proces van zelfrealisatie ging gepaard met ontelbaar vaak vallen en telkens weer opstaan en duurde veel langer dan gedacht. Het heeft me al die jaren op de been gehouden en vertrouwen geschonken, vooral op de vele momenten dat ik geconfronteerd werd met tegenslagen, verdriet, pijn, machteloosheid en eenzaamheid, wanneer donkere wolken door mijn hoofd dreven en ik de afstemming op mijn hogere zelf, waarop ik in de jaren 2003 tot 2013 zo vaak had kunnen terugvallen, in de daaropvolgende jaren grotendeels kwijt was.

In de zomer van 2024, het jaar waarin ik 50 werd, werd ik opnieuw intuïtief aangespoord om in beweging te komen en me nergens meer door te laten weerhouden, ongeacht hoeveel tegenslagen en tegenkrachten ik op mijn pad nog zou tegenkomen.

Vanaf dat moment stond mijn werk in het teken van mezelf volledig vrij en beschikbaar maken, zodat de natuurlijke levensenergie optimaal door mij heen kan stromen en de vorm kan aannemen zoals van nature bedoeld, zonder dat ik nog mentale blokkades opwerp. 

Daarvoor moest ik vol aan de slag met alle onbewuste emoties, gevoelens, gedachten en beperkende overtuigingen die, in interactie met mijn directe omgeving én in relatie tot alles wat er wereldwijd speelt, in hoog tempo in mijn bewustzijn naar boven kwamen.

Hoe meer ik de controle durfde los te laten, des te meer kwam er naar de oppervlakte om aangekeken, doorvoeld, opgeschoond en weer losgelaten te worden. Zo verlegde ik steeds verder mijn grenzen, waardoor ik de geblokkeerde levensenergie in mijn systeem van herkomst vrijmaakte en opnieuw in beweging zette.

‘When they go low, we go high.’
 Michelle Obama 

Vooral mijn jongste zoon Peer (2016) heeft mij veelvuldig getriggerd en al mijn grenzen opgezocht. Omdat ik hem niet naar mijn hand kon zetten en dat ook niet wilde, moest ik uit een ander vaatje tappen. Ik ben zijn zeer explosieve, onbuigzame en op zichzelf gerichte energie, die hij eigenlijk alleen binnenshuis in relatie tot mij liet zien, bewust gaan gebruiken als katalysator voor het verhogen van mijn staat van ZIJN, waarmee ik hem in zekere zin losliet.

Versterkt door de zeer onrustige, impulsieve en gehaaste energie waarmee mijn oudste zoon Fin (2015) al vroeg door het leven ging, kwam ik eind 2025, vanaf het moment dat ik bewust ging werken met wat is en stopte met strijden tegen wat is, in een enorme stroomversnelling terecht.

Dat bood mij de kans om nog verder open te breken om uiteindelijk door het plafond van mijn begrensde lagere zelf te kunnen breken en mijn ware zelf te realiseren.

Nu mijn zelfrealisatie is voltooid, ben ik begonnen aan de vervolgfase: de zelfverwezenlijking van mijn ware zelf. Deze fase van vervolmaking helpt mij om alles waar ik mij de afgelopen 23 jaar in de onderstroom op heb voorbereid, nu versneld in de bovenstroom handen en voeten te geven.

Tijdens mijn diepste dalen is van opgeven nooit sprake geweest, omdat ik diep van binnen wist dat er een weg omhoog was, niet slechts in mijn hart maar ook met beide benen op de grond. Geaard zijn, en toch vleugels ervaren, dat is wat ik voor ogen had en is nu mijn werkelijkheid.

MOB is het vehikel waarmee mijn werk concreet vorm en richting krijgt.

Together we rise 🔥,
Simone