Wel kritische geluiden, soms hardop uitgesproken, soms achter mijn rug om besproken, soms door mij subtiel waargenomen.
Het doet wat met me, maar ik laat me er niet door uit het veld slaan, noch van mijn pad afbrengen.
In plaats daarvan vertraag ik en maak ik ruimte voor wat gaat komen. En daarmee kom ik in de eerste plaats bij mijn eigen basis uit.
Elke keer als ik merk dat mijn omgeving mij, door hun rationele doen en laten, uit balans brengt, herpak ik mezelf en onderzoek ik welke gedachten, overtuigingen, emoties en gevoelens mij naar beneden trekken.
Eenzaamheid, angst, machteloosheid, onzekerheid, verdriet, vermoeidheid, twijfel aan mijn eigen waarnemingen, denken dat anderen het wel beter zullen weten.
Alles wat ik in mezelf tegenkom kijk ik aan. Ik ga erdoorheen en ruim het laag voor laag op, zodat het geen grip op mij krijgt.
Op deze manier maak ik mezelf vrij en land ik steeds meer in mijn ware kern, identiteit overstijgend. Van daaruit kan ik een instrument zijn van het verruimde bewustzijn, de levensenergie zo zuiver mogelijk door mij heen laten stromen en er vorm aan geven, zonder ergens op vooruit te lopen. Ik laat me intuïtief leiden.
Dit proces van bewustzijnsverruiming is niet met je hoofd te begrijpen, omdat de mind zichzelf begrenst.
Je mind is slechts een ontvanger, een navigatie-instrument in het aardse leven. Maar het verruimde bewustzijnsveld waaruit het kennis, informatie en wijsheid ‘tapt’ is eindeloos en tijdloos. Het omvat niet alleen jouw identiteit en jouw leven, maar alles en iedereen dat bewustzijn draagt: waaronder zij die eerder in de tijd hebben geleefd, zij die nu direct of indirect naast je leven en zij die nog zullen komen.
Wanneer je je overwegend met je mind identificeert, loop je vroeg of laat tegen je eigen beperkingen aan. Dan mis je de essentie van het leven. Je bent misschien succesvol, doet veel goeds en beleeft mooie dingen, maar je blijft er afhankelijk van omdat je niet werkelijk uitbreekt. Daarmee houd je bestaande systemen, instanties, leiders en politici, waar je mogelijk zelf tegenaan schopt, in stand en op hun plek.
Je kiest vóór of tegen, zonder de samenhang van alles te zien, en verliest zo het zicht op wat er werkelijk speelt. Daarmee sluit je je ogen voor jouw en mijn potentie.
Totdat… het jouw tijd is om uit te breken en je bewustzijn te verruimen. Dat is de reis van zelfrealisatie.
Vanaf het moment dat het ruimere bewustzijn in jou plaats wil nemen, duwt het geleidelijk, of abrupt, vanalles weg waar jouw ego houvast in heeft, zodat jij je identiteit kunt gaan ontstijgen en je plek, vanuit je ware kern, in het geheel kunt innemen ten behoeve van de realisatie van de toekomst die de mensheid als geheel voor zichzelf wenst en voor elkaar verlangt.
Ik ben bewust verbonden met mijn ware kern.
Maakt mij dat de gek?
Of wacht ik in stilte tot jij ook uitbreekt en we samen onze gedroomde toekomst gaan creëren?
