Energietransitie, energiecrisis, verduurzamen, onafhankelijk worden van gas en olie.
Er wordt dagelijks op heel veel plekken over nagedacht, over gesproken, over gerapporteerd, in geïnvesteerd en het wordt ook steeds urgenter.
Terecht, nodig en belangrijk maar onze menselijke levensenergie wordt nog veel te weinig in het geheel meegenomen. Terwijl juist die levensenergie, die van nature door ons allen heen stroomt en waarmee we samen alles kunnen creëren wat ons hart ♥️ ons ingeeft, aan de basis staat van de toekomst: een democratische, inclusieve, vredige, gelukkige, leefbare, duurzame en welvarende samenleving.
Het echte probleem is dat onze levensenergie op zoveel plekken in mens, organisatie en samenleving helemaal niet (optimaal) stroomt.
Er zit zoveel geblokkeerde levensenergie vast in ons lijf en systemen, dat als je die niet in beweging gaat zetten, we wel van alles kunnen willen en wensen voor onszelf en elkaar, maar het ons simpelweg niet lukt.
Omdat we in toenemende mate onze beschikbare energie, geld en middelen moeten inzetten voor een groeiende groep mensen die aan de kant staan of dreigen te raken, en die op welke manier dan ook hulp, opvang, zorg of bescherming nodig hebben.
Van heel jong tot heel oud zien we mensen die niet (meer) meekunnen omdat het hen aan mobiliteit, vitaliteit, levenslust, kansen en mogelijkheden ontbreekt, terwijl ze die in potentie volop bezitten maar niet weten te ontsluiten.
Hun eigen energievaatje raakt steeds meer op, door ziekte, zorgen, onvermogen, overbelasting, rouw. Het zijn de wilsbekwame mensen die afhankelijk zijn van een uitkering, die op straat leven, die geen eigen woonplek kunnen vinden, die moeten zorgen voor hulpbehoevenden in de eigen omgeving, die in de zorg, het onderwijs en het MKB werken, die op straat voor leefbaarheid en veiligheid moeten zorgen, die in AZC’s zitten, zij die niet bezield leven, werken of ondernemen.
Maar ook de mensen die het systeem van achter hun bureaus en diverse podia nog overheid houden, doorbikkelen, de schouders eronder zetten, hard over oplossingen nadenken, doen wat volgens hen nodig en belangrijk is, die stug doorgaan op de ingeslagen weg, ook zij boren nog veel te weinig van hun natuurlijke levensenergie aan, waardoor wezenlijke verandering en ongekende vernieuwing nog niet aan de orde is.
Ik weet dat ik nu nog een roepende in de woestijn ben maar dat hoeft niet lang meer te duren. Change is coming.
We hebben eerst in onszelf en vervolgens met elkaar onze levensenergie vrij te maken, in beweging te zetten en door ons tot expressie te laten komen. Elk van ons heeft een puzzelstukje van de toekomst in handen. De puzzel lijkt nu nog onoplosbaar, todat iedereen zich zijn, haar of hen oorspronkelijke plek geleidelijk gaat herinneren en innemen.
Together we rise 🔥.
