Begrijp me niet verkeerd: Ik gun iedereen een florerende business, een goede gezondheid, voldoende inkomen, de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt, veel tijd met je dierbaren en een comfortabel leven.
Ik zie veel mensen dit nastreven, terwijl talloze lifestylecoaches en bedrijven in Nederland daar gretig op inspelen.
Hoewel ik zelf nooit een 6 of 7-figure business heb nagestreefd, weet ik hoe belangrijk het is om een doel voor ogen te hebben. Rond mijn twintigste, in 1994, wilde ik toen nog vóór mijn dertigste 100.000 gulden verdienen.
Toen ik dat vinkje kon zetten, samen met andere belangrijke vinkjes zoals een eigen huis, een vaste baan, een relatie, een sociaal netwerk en de ruimte om aan kinderen te beginnen, liet ik het najagen ervan los. Het was 2003.
Daarna kwam er een hoger doel voor in de plaats: wereldvrede. Dat doel verdween naar de achtergrond toen ik kinderen kreeg in 2015 en 2016, tot het afgelopen jaar opnieuw tot leven kwam en ik het heb vertaald naar een hoger niveau van bestaan.
Dat hogere niveau van bestaan is voor best veel mensen al realiteit, als je even vergeet dat zij onderdeel zijn van een samenleving met diepe schaduwkanten, waarin een groot deel van de mensen nog dagelijks worstelt op veel lagere niveaus: fysieke basisbehoeften, veiligheid en bestaanszekerheid.
En hier kom ik terug bij het begin.
Als je doorhebt hoe je jezelf kunt afstemmen op jouw meest vervulde leven en je beschikt over de vaardigheden om anderen daarin mee te nemen, dan draag je ook een verantwoordelijkheid: uitreiken naar hen die het veel minder hebben en nog een weg te gaan hebben om te komen waar jij al bent. Met uitreiken bedoel ik mensen uit de afhankelijkheid helpen, dat gaat veel verder dan ze tijdelijk uit de brand helpen.
Er is een enorme kloof tussen de happy few en degenen die dagelijks worstelen op verschillende levensgebieden, vaak zonder uitzicht op duurzame verbetering of verlichting.
Ik wil die kloof helpen dichten. Niet uit idealisme alleen, maar omdat we daar uiteindelijk allemaal van profiteren. Omdat we elkaar samen verder omhoog kunnen trekken dan ieder voor zich ooit kan bereiken.
Hoe? Geen idee. Maar net als toen ik twintig was, weet ik dit: het gaat me lukken. Dit keer om iets in beweging te zetten wat tot nu toe niet is gelukt, ook politici niet, de verandering moet van onderop komen.
Deep down weet ik waar we met elkaar naartoe gaan, zonder de details te kennen. In 2003 mocht ik er een glimp van opvangen, en nu, 22 jaar later, voel ik me vooral gedragen door hen die zijn overgegaan. Zij werken mee aan de transitie vanaf de ‘andere kant’. Aan ‘deze kant’ sta ik nu nog alleen, en er zijn dagen dat ik onzeker ben omdat niemand in mijn schoenen staat.
Als jij herkent dat je dat pad bent opgegaan, dat je van binnenuit weet wat je te doen hebt, dat je een hoger doel te dienen hebt dan jezelf, ga er dan volledig voor. We hebben elkaar nodig.
Op naar 2026!
