Simone Kuiter

Het ligt in mijn aard om uit te zoomen en daardoor oog te hebben voor het grotere geheel: voor de onderlinge verbanden door tijd en levens heen, voor wat zich in de onderstroom afspeelt en voor wat van oorsprong in de bovenstroom tot bloei wil komen.

Vanuit deze natuurlijke gave, die zich sinds mijn voorbij-de-dood-ervaring op 14 september 2003 steeds verder heeft ontwikkeld, zijn mijn visie en de door mij opgerichte sociale onderneming Magic of Being (MOB) ontstaan. Beide dienen een hoger doel.

Op die bewuste nazomerdag werd ik als het ware even opgetild en mocht ik een glimp opvangen van de gelukkige, vreedzame en vrije wereld waar we, al is dat nu misschien moeilijk te geloven, met en door elkaar naartoe bewegen.

In onze collectieve beweging omhoog ontwikkelen en groeien we toe naar de plek en positie in tijd en ruimte die van nature bij ons passen. Van daaruit leveren we onze unieke bijdrage aan de transitie naar een hoger niveau van bestaan.

Gedreven door de passie voor zelfrealisatie die destijds in mij ontwaakte, heb ik afwisselend bewust en onbewust meebewogen met wat zich door mij heen wil ontvouwen.

Mijn eigen proces van zelfrealisatie ging gepaard met ontelbaar vaak vallen en telkens weer opstaan en duurde veel langer dan gedacht. Het heeft me al die jaren op de been gehouden en vertrouwen geschonken, vooral op de vele momenten dat ik geconfronteerd werd met tegenslagen, verdriet, pijn, machteloosheid en eenzaamheid, wanneer donkere wolken door mijn hoofd dreven en ik de afstemming op mijn hogere zelf, waarop ik in de jaren 2003 tot 2013 zo vaak had kunnen terugvallen, in de daaropvolgende jaren grotendeels kwijt was.

In de zomer van 2024, het jaar waarin ik 50 werd, werd ik opnieuw intuïtief aangespoord om in beweging te komen en me nergens meer door te laten weerhouden, ongeacht hoeveel tegenslagen en tegenkrachten ik op mijn pad nog zou tegenkomen.

‘Manage yourself, not others or circumstances.
They naturally transform when you do.’
Simone Kuiter

Vanaf dat moment stond mijn werk in het teken van mezelf volledig vrij en beschikbaar maken, zodat de natuurlijke levensenergie optimaal door mij heen kan stromen en de vorm kan aannemen zoals van nature bedoeld, zonder dat ik nog mentale blokkades opwerp. 

Daarvoor moest ik vol aan de slag met alle onbewuste en onverwerkte emoties, gevoelens, gedachten en beperkende overtuigingen die, in interactie met mijn directe omgeving én in relatie tot alles wat er wereldwijd speelt, in hoog tempo in mijn bewustzijn naar boven kwamen.

Hoe meer ik de controle uit handen durfde te geven, des te meer er naar de oppervlakte kwam om door mij aangekeken, doorvoeld, opgeschoond en weer losgelaten te worden. Zo verlegde ik steeds verder mijn grenzen, waardoor ik de geblokkeerde levensenergie in mijn systeem van herkomst vrijmaakte en opnieuw in beweging zette.

Vooral mijn jongste zoon Peer (2016) heeft mij veelvuldig getriggerd en al mijn grenzen opgezocht. Omdat ik hem niet naar mijn hand kon zetten, en dat ook niet wilde, moest ik uit een ander vaatje tappen.

Ik ben zijn zeer explosieve, onbuigzame en op zichzelf gerichte energie, die hij alleen binnenshuis en voornamelijk in relatie tot mij liet zien, bewust gaan gebruiken als katalysator voor het verhogen van mijn staat van ZIJN. Daarmee verlegde ik de focus van hem naar mijzelf.

‘When they go low, we go high.’
 Michelle Obama 

Hij ervaarde immers geen probleem en liet zich niet aanpassen. Hondstrouw als hij is aan zichzelf, volgt hij zijn eigen koers en logica. Daarmee spiegelde hij mij dat ook ik uit de aanpassing mocht stappen en onvoorwaardelijk trouw aan mezelf mocht worden.

Dat vroeg van mij dat ik me bewust werd van al mijn overlevingspatronen en me daarvan bevrijdde. Van binnenuit wist ik heel sterk dat hij pas verder kon groeien en zich verder zou ontwikkelen wanneer ik mezelf werkelijk had gerealiseerd. Daarvoor moest ik eerst ruimte maken en hem volledig zichzelf laten zijn, hoe ongemakkelijk dat ook was.

Dit had ik me nooit voorgesteld van het moederschap. Ook op dit vlak van mijn leven kreeg ik niet wat ik mezelf zo vurig toewenste, maar wel precies datgene wat ik nodig had om thuis te komen bij mezelf en het vuur in mij te ontsteken en brandend te houden. Dat zou de deur openen naar zoveel meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden: niet alleen voor mijzelf en mijn kinderen, maar voor iedereen met wie ik direct of indirect verbonden ben. Dat wist ik heel zeker. Dat vertrouwen had het leven mij immers al in 2003 geschonken.

Versterkt door de zeer onrustige, impulsieve en gehaaste energie waarmee mijn oudste zoon Fin (2015) al op jonge leeftijd door het leven ging, kwam ik vanaf het najaar van 2025 in een enorme stroomversnelling terecht. Dat gebeurde op het moment dat ik bewust ging werken met wat ís en stopte met strijden, vermijden, lijdzaam ondergaan en pleasen. Juist het bewust meebewegen met wat zich aandiende zorgde ervoor dat mijn proces van zelfrealisatie een kwantumsprong maakte.

Dat bood mij de kans om nog verder open te breken om uiteindelijk door het plafond van mijn begrensde mentale zelf te kunnen breken en mijn ware zelf te realiseren.

Nu mijn zelfrealisatie is voltooid, ben ik begonnen aan de vervolgfase: de zelfverwezenlijking van mijn ware zelf. Deze fase van vervolmaking helpt mij om alles waar ik mij de afgelopen 23 jaar in de onderstroom op heb voorbereid, nu versneld in de bovenstroom handen en voeten te geven.

Tijdens mijn diepste dalen is van opgeven nooit sprake geweest, omdat ik diep van binnen wist dat er een weg omhoog was, niet slechts in mijn hart maar ook met beide benen op de grond. Geaard zijn, en toch vleugels ervaren, dat is wat ik voor ogen had en is nu mijn werkelijkheid.

MOB is het vehikel waarmee mijn werk concreet vorm en richting krijgt.

Together we rise 🔥,
Simone