De uitspraken die Dilan Yeşilgöz gisteren deed bij WNL op Zondag intrigeren me.
“Of je staat op het menu, of je zit zelf aan tafel.”
“Het is heel mooi om te kijken hoe het ideaal zou moeten zijn, met een moreel vingertje. Ondertussen word je gewoon aangevallen, opgegeten of ben je simpelweg niet relevant.”
In antwoord op de vraag van Rick Nieman of zij de wereld bekijkt zoals die is of zoals zij zou willen dat die is, zei ze: “Ik ben erg van de realpolitik.”
Voor mij belichaamt dit het ultieme wij-versus-zij-denken en het actief in stand houden van de dualiteit. Laat ik helder zijn: die dualiteit is er. Ik ontken niet dat macht, belangen en de wet van de sterkste werkzaam zijn in onze samenleving.
Maar zolang we dit systeem blijven voeden, zolang we macht blijven grijpen of toekennen ten koste van anderen of onszelf, blijven we gevangen in een dynamiek van winnaars en verliezers.
Bij een potje voetbal is dat prima. Maar als het gaat over vrijheid, vrede, gezondheid, welvaart, voorspoed en geluk, wil je uiteindelijk maar één ding: dat iedereen wint.
Dat bereik je niet door simpelweg een ideaalbeeld te schetsen. Maar ook niet door het ideaal los te laten onder het mom van ‘realistisch zijn’.
Je kunt de realiteit onder ogen zien, verantwoordelijkheid nemen voor wat er is, én tegelijk handelen vanuit een hoger doel.
Zonder dat hogere doel trekken we elkaar niet omhoog, maar blijven we ronddraaien in een vicieuze cirkel. Er is maar één weg daaruit en dat is de dualiteit loslaten, het wij-zij-denken overstijgen en macht niet pakken en niet weggeven, maar transformeren naar kracht, liefde en wijsheid, de kern van ons wezen.
Vanuit die kern kunnen we samen toewerken naar een hoger niveau van bestaan, zonder te ontkennen dat er op dit moment sterke tegenkrachten en machthebbers zijn die dat proces proberen te stoppen. Daar hebben we ons tegen te beschermen, maar niet op de oude manier. Want dan wint opnieuw de sterkste en ontstaan er alleen maar meer verliezers.
Kies bewust voor een nieuwe route. Stap uit de dualiteit. Durf de controle los te laten en bewandel de derde weg.
Dat is de toekomst.
En ja, dat zeg ik, Simone. Iemand die volgens de logica van Dilan en velen met haar totaal niet relevant is en er niet toe doet (droom maar lekker verder). Precies dát angstbeeld, van er niet toe doen, maakt dat mensen koste wat kost aan tafel willen zitten en de macht naar zich toe trekken.
Het is het spel zoals het nu wordt gespeeld. Maar als het aan mij ligt niet lang meer. De prijs die mensen hiervoor betalen is te hoog. Veel te hoog.
Vanuit de weg die ik bewandel kan en wil ik niet afdwingen om het spel anders te spelen. Ik kan alleen een ander geluid laten horen, mezelf ‘schoon’ houden en een voorbeeld zijn. Net zo lang tot het hogere bewustzijn wortel begint te schieten en de omslag een feit is. De vraag is niet of dat gaat gebeuren, maar wanneer.