Geweld in alle soorten en maten is overal in de samenleving.
Achter de voordeur. Op het schoolplein. Op de werkvloer. In het uitgaansleven. In de trein. Op het voetbalveld en niet te vergeten in oorlogsgebied.
We veroordelen het keihard met elkaar.
“Geweld past op geen enkele wijze binnen onze vereniging en de waarden waar wij als club voor staan.”
Ontslag in dit voorbeeld is onvermijdelijk.
Ik snap het volkomen en de kettingreactie die erop volgt.
Ik vergoelijk geweld op geen enkele wijze.
Ik zie geweld veel liever gaan dan komen maar dan moeten we haar eerst wel vol durven aankijken. Niet als vijand maar als bondgenoot, als een kracht.
Geen mens is vrij van lagere emoties, gevoelens, gedachten en beperkende overtuigingen. We zijn allemaal tot vreselijke dingen in staat. Ik ook, als ze door omstandigheden vat op mij krijgen en (tijdelijk) achter het stuur van mijn leven gaan zitten en de ramkoers bepalen.
Ben ik zo goed opgevoed dat ik voor een andere route kies (nee)? Ben ik nooit in de verleiding geweest (absoluut wel)? Heb ik me niet laten meevoeren door wat ik noem mijn lagere zelf (natuurlijk wel)? Heb ik nooit geweld aan den lijve meegemaakt (ook)?
Geweld stopt niet bij de veroordeling noch een harde aanpak.
Niet bij verstoting, uitsluiting of opsluiting.
Niet door nog meer regels, beveiliging en nog meer wapenarsenaal.
Geweld is niet te stoppen, alleen om te buigen van een zwaktebod naar een kracht. Het is een creatieve levensenergie die we te beheersen hebben om er iets goeds mee te doen.
Achter geweld schuilt altijd onmacht en daar hebben we elkaar bij te helpen, dat we onze destructieve onmacht gaan transformeren in een zuivere kracht waarmee we zoveel moois kunnen doen.
Dat vraagt verantwoordelijkheid nemen en elkaar nooit laten vallen, hoeveel legitieme argumenten we daar ook voor kunnen aanvoeren en hoe gruwelijk iets ook is of nog wordt. Als we niet achter en om elkaar heen gaan staan, zetten we de deur nog wijder open naar precies dat wat we niet willen, wensen en verlangen met elkaar.
We verslaan de vijand pas als we hem als bondgenoot gaan beschouwen.
Je hoeft nooit op de ander te wachten om verantwoordelijkheid te nemen.
Waar ben jij nu nog gewelddadig in denken, spreken en handelen? Dat kan zelfs heel subtiel zijn. Begin daarmee. Neem er verantwoordelijkheid voor: kijk het aan, werk ermee, plaats zaken in een ruimer perspectief, nog voordat je het op de ander of de omstandigheden projecteert en er een verhaal van maakt, vertraag en ervaar dan wat er gebeurt en hoe anders je kan komen opdagen. Zo zet je de levensenergie in beweging en geef je het een nieuwe richting.
Verandering en vernieuwing is ook onvermijdelijk, als we bewust durven kiezen om het moedig anders te doen: tegen de huidige onderstroom in, op de natuurlijke bovenstroom.
Together we rise ๐ฅ,
Simone
๐ท Sportredactie Nu.nl
Link naar artikel: https://www.nu.nl/voetbal/6409570/oud-spits-jhon-van-beukering-ontslagen-nadat-hij-speler-klap-gaf-bij-amateurduel.html?referrer=https%3A%2F%2Fwww.google.com%2F
