2 mei 2026
βππ ππ¨π¨π π’π¬ π§π’ππ π‘ππ ππ’π§ππ, π¦πππ« π‘ππ πππ π’π§ π―ππ§ πππ§ π―π¨π₯π ππ§ππ πππ¬π.β
Een paar weken geleden sprak ik deze woorden hardop uit tegen mijn ouders. Later zei mijn man: βDat kun je toch niet zeggen?β
Het heeft lang geduurd voordat ik dit aandurfde. Inmiddels voel ik me zo gesteund, gesterkt en aangemoedigd door de vele overledenen waar niet alleen ik, maar wij allemaal (in)direct mee in verbinding sta/staan, dat ik deze blog schrijf. Zij zijn met hun bewustzijn nog aanwezig en wegwijzers op ons pad; altijd al, alleen is het nu voor een groeiende groep mensen waarneembaar(der).
Hun rouwadvertenties en verhalen worden vaker gedeeld op social media, hun profielen worden omgezet naar in memoriam, ze krijgen postuum een gezicht of eerbetoon: in de media, in persoonlijke berichten van nabestaanden en in de reacties daaronder. Ze worden op heel veel plekken herdacht en leven voort in hun kinderen, ouders, familie, vrienden en werk, in wat zij hebben nagelaten en in de missies en passies die zij tijdens hun leven of door hun overlijden hebben aangewakkerd bij degenen die zij wisten te raken.
Sinds mijn eenheidservaring in 2003 staat voor mij vast dat het fysieke bestaan niet het einde is, maar het begin van een volgende fase van zelfverwezenlijking: de vervolmaking van ons ware zelf, die volgt op de fase van zelfrealisatie. Zij die hun fysieke lichaam hebben afgelegd, zijn al aan de zelfverwezenlijking begonnen en hebben ons daarbij nodig. Het ene kan niet zonder het andere bestaan.
In het hier en nu komt alles samen. Veel mensen zijn zich hier in meer of mindere mate van bewust, en dat bewustzijn neemt momenteel wereldwijd exponentieel toe, waardoor onze levens drastisch veranderen en zelfrealisatie bij leven inmiddels mogelijk is. Dat gaat voor een enorme versnelling zorgen.
Zonder mijn vertrouwen in wat in 2003 nog de toekomst was, waarvan ik een glimp mocht opvangen, zonder mijn verbinding met hen die reeds zijn overgegaan, en zonder het moederschap dat in 2015 voor mij begon, had ik me de afgelopen 23 jaar niet staande kunnen houden.
Ik snap dan ook heel goed dat mensen bewust voor een zelfgekozen einde kunnen kiezen. Het aardse leven kan als intens zwaar, donker, eenzaam, pijnlijk, verdrietig, oneerlijk en uitzichtloos worden ervaren, waardoor ik begrijp dat mensen een uitweg zoeken.
Een weloverwogen, goed voorbereide en zo comfortabel mogelijke fysieke uitweg ben ik dan ook groot voorstander van, mits ingebed binnen zorgvuldige en wettelijke kaders. Nu vallen nog te veel mensen tussen wal en schip, waardoor zij op een eenzame of onnodig lijdzame manier tot hun einde komen. Of niet mogen vertrekken.
Met het toenemende bewustzijn en de wezenlijke veranderingen en ongekende vernieuwingen die aanstaande zijn, zullen minder mensen de noodzaak ervaren om er letterlijk uit te stappen, omdat we onszelf en elkaar gaan verlichten van onze collectieve ballast, ontstaan in ons systeem van herkomst. Daar gaat iedereen van profiteren.
Sinds 2003 verlang ik ernaar om hemel en aarde bij elkaar te brengen, en dat voltrekt zich nu.
Daarin doe ik overigens niets, want in de kern zijn beide werelden al verenigd. Ze zijn nooit werkelijk van elkaar gescheiden geweest; alleen de sluier van onbewustzijn maakte die scheiding reΓ«el. Ik geef er nu slechts woorden aan en open het venster voor wie daar klaar voor is, zodat we vanuit beide kanten onze krachten kunnen bundelen, onze levensenergie kunnen bevrijden en in beweging kunnen brengen richting een gelukkige, vreedzame en vrije wereld: voor iedereen.
In 2006 werd ik nog belachelijk gemaakt toen de schijnwerpers heel even op mij gericht waren naar aanleiding van mijn kandidaatstelling voor het lijsttrekkerschap van een landelijke politieke partij. Destijds sprak en schreef ik veel over de nieuwe tijd en wereldvrede: vergezichten waar men toen nauwelijks iets mee kon. Voor het merendeel van de mensen geldt dat nog steeds, maar het individuele en collectieve bewustzijn is inmiddels toegenomen, waardoor de sluier tussen βbovenβ en βbenedenβ flinterdun is geworden en alles in een ander perspectief komt te staan. Niets is wat het lijkt; daarvoor moeten we onze mentale bril durven afzetten en ons lagere zelf ontstijgen. Oftewel: uitbreken.
Terwijl ik werkte aan deze blog, bereikte mij het bericht dat Carlo Strijk afgelopen week in zijn slaap is overleden. Hij was indertijd mede kandidaat-lijsttrekker, wij hadden direct een klik en een gedeelde missie.
Ik voel nu zijn stralende lach en trots in mijn hart, terwijl ik deze blog afrond.
Vanaf de andere kant mag hij zijn werk voortzetten: empowering individuals and organizations to reach their full potential.
Together we rise π₯,
Simone
π· Foto: mijn jongens gisteren, op 1 mei 2026, bij het monument ter nagedachtenis aan de mannen uit Marken die niet meer zijn teruggekeerd na de Tweede Wereldoorlog.
